با سلام ،

 مي خواستم ابهامي كه در مورد فمينيستي بودن وب لاگ دنياي بهتر ايجاد شده با اين نوشتار رفع شود . من به مسائل زنان فكر مي كنم ولي فمينيست نيستم ! فمينيستها معتقدند تمام مشكلات زنان از مردان است ولي من فكر مي كنم مشكلات زنان از نا آگاهي خودشان است. متاسفانه بسياري از زنان ما از دانش ( نه تحصيلات) بالايي بر خوردار نيستند، نسبت به مسائل پيراموني خود كم توجه يا بي توجهند و همين باعث گرفتاري هايشان مي شود.

 معتقدم هدف تمامي افرادي كه به نوعي به مسائل زنان مي پردازند دادن آگاهي به زنان است و نه مرد ستيزي .من نيز مي خواستم به خانمهاي عزيز بگويم كه ما به جز آشپزي و خدمتكاري ، توانايي انجام كارهاي ديگري هم داريم مثل نوشتن ، مطالعه و هر فعاليتي كه بر دانش ما بيفزايد.

چندي پيش با بزرگي در مورد تضييع حقوق خانمها صحبت مي كرديم ، ايشان معتقد بودند زن گرايي و مرد گرايي كلا به قول خودشان ور افتاده و هر كس به طور نسبي از حقوق خود بهره مند است و گفتند كه به عنوان يك مرد در خانه لباسهايشان را اتو ميكنند و .....

فراموش كردم به ايشان بگويم كه تضييع حقوق زنان فراتر از كار منزل و كار بيرون از خانه است . ظلم به زنان در لايه هاي پنهان جامعه خود را نمايان مي كند.بگذاريد يك نمونه را بيان كنم:

دوستي دارم كه 10 سال پيش با آقايي ازدواج كرد كه چيزي نداشت و با كمك هم زندگيشان را سرو سامان دادند خوب هم پيشرفت كردند چون هر دو شاغل بودند.تا اينكه دو سال پيش متاسفانه شوهر دوستم در حادثه رانندگي كشته شد و دوست من ماند و يك دختر يك سال و نيمه و مشكلات از همين جا شروع شد چون خانه و ماشين به نام شوهر دوستم بود خانواده شوهرش ادعا كردند كه " بچه و خانه و ماشين را بده و برو ازدواج كن" و دوست من پس از دو سال صرف وقت و پرداخت دو ميليون حق الوكاله به وكيلش توانست نيمي از خانه را به جاي مهريه به نام بزند و نيم ديگر به نام دخترش شد. ماشين را هم به قول خودش بعنوان حق السكوت به خانواده شوهرش داد.حالا پس از گذشت دو سال هنوز از نظر روحي رو به راه نشده . چند وقت پيش مي گفت هنوز بعضي شبها كابوس مي بينم كه دارند خانه ام را از من و دخترم مي گيرند! مي گفت خانواده همسر مرحومش تهديد كرده انددر صورتي كه او قصد ازدواج داشته باشد دخترش را از او مي گيرند.

بشه اونو به شما تقدیم کنم

سهم من چيست؟

هيچوقت به جسميت عشق اعتقاد نداشته ام . احساس مي كنم هر نوع ارتباط جسمي در رابطه عاشقانه ، عشق را به شدت زميني مي كند ،از نظر من عشق متعالي تر از آنست كه به با هم بودن جسمي تنزل پيدا كند. تمام معصوميت و تقدس عشق كه چه بسا كاملا خدايي و آسماني است وقتي از روح انسان بر پيكر او جاري مي شود به نوعي نا خالصي تبديل مي شودو اين چهره ما ورايي عشق را كدر و بي روح مي كند.

متاسفانه ما انسانها به خاطر خوي خودخواهي ،مي خواهيم هر چه را دوست داريم تمام و كمال در مالكيت ما باشد.اما به اعتقاد من مي شود عاشق فردي بود بدون اينكه با او باشي و اين چه بسا برتر از آن است كه او را با خود به ورطه و چرخه معيوب ازدواج ، كار،وام، قسط و خلاصه دلمشغوليهاي دنيوي بكشاني، مي تواني او را براي خلوت و تنهاييهاي غريبانه ات نگهداري.

فكر مي كنم نگهداشتن توامان روحي و جسمي فردي كه عاشقانه دوستش داريم عملا غير ممكن است .چون به ما ياد نداده اند چگونه روح ديگري را مسخر كنيم.براي رسيدن به عشق (از نوع آسماني) بايد خون دلها خورد بايد ابراهيم وار از تمنيات دنيوي گذشت.خدا رحمت كند شريعتي را كه گفت "دوست داشتن از عشق برتر است"و ما آدمها اگررضايت دهيم كه همديگر را، ترجيحا دوست بداريم برايمان بهتر است .

بارزترين مشخصه عشق اينست كه به مثابه قوه محركه عمل ميكند، به فرد نوعي شادابي و رهاشدگي دروني مي بخشد، او را اميدوار ميكند و به تلاش وا ميدارد. عشقي كه با خود، سوز و گداز و اشك وآه دارد بايد كمي در آسماني بودنش شك كرد. درست است كه عشق واقعي هم حزن و اندوهي لطيف و آرام بخش داردكه زاييده معصوميت آن است.

اگر انسان روزي توانست در وادي عشق فراي جسميت، جنسيت، مذهب ، زبان، قو ميت و مرزهاي جغرافيايي و چهارچوبهاي مادي حركت كند مي تواند ادعا كند كه واقعا عاشق شده است.

وقتي فردي را براي بودنش بخواهي نه براي با تو بودش و مال تو بودنش. چه مالكيتي بالاتر از اينكه ياد كسي را صاحب شوي، ذهنش را مشغول كني و قكرش را بخري ؟ آيا مي تواني اين مالكيت ارزشمند را به آني و لحظه اي حس گرماي تنش بفروشي؟ اگر عاشق واقعي باشي هرگز!

چه احساس قشنگي وقتي به چراغهاي روشن شهر در دور دستها خيره شوی و از خودت بپرسي يعني الان در كدام گوشه از اين شهر و زير نور كدام يك از اين چراغهاست؟  

واگويه اي به تاريخ 30 ارديبهشت 1386

به تازگي و پس از سر و صدايي كه فيلم "اخراجي ها" به پا كرد، فيلم "فقر و فحشا" آقاي ده نمكي را ديدم البته مي دانستم چنين فيلمي ساخته شده ولي راستش آقاي ده نمكي را به عنوان يك روزنامه نگارتند رو مي شناختم و نه به عنوان كسي كه از ميديم سينما كه يكي از ابزارهاي روشنفكري است شناختي داشته باشد. متني كه مي خوانيد نظر من در مورد اين فيلم است:

نمي دانم اين آقاي ده نمكي منظورش از ساخت اين فيلم چه بود؟ اين بنده خدا كه براي همه معلولها فقط يك علت آورد و آن هم "زن" البته فقر و اين حرفها بهانه بود!ايكاش ايشان يك كمي هم واقعا مستند عمل مي كردند مثلا بررسي ميكردند كه بسياري از اين افراد به طور ژنتيكي به اين مسائل گرايش دارند و اين از نظر علمي اثبات شده است يا مثلا حداقل با يك متخصص علوم ديني صحبت مي كردند و نشان ميدادند كه "لقمه حلال" چقدر در زندگي فرد موثر است و اينكه اگر كسي واقعا اصالت و نجابت داشته باشد تحت هيچ شرايطي تن به اين كارها نمي دهد.واگر هدف آقاي ده نمكي آگاهي دادن به جامعه بود ايكاش حداقل با يك متخصص بيماريهاي عفوني صحبت مي كردند كه عمر اين افراد معمولا از متوسط عمرديگران كوتاه تر است.و مهمتر از همه اينها و به قول دكتر معتمد نژاد رئيس بخش آسيبهاي اجتماعي سازمان بهزيستي تا تقاضا نباشد عرضه اي نيست. پس تقاضا وجود دارد كه عرضه هم هست! طبق تحقيقات يك موسسه مسائل انساني در هلند انحرافات جنسي در كشورهاي مصر، پاكستان ، مراكش و كشورهاي خاورميانه بيش از ساير كشورهاست ، به دلايلش كمي فكر كنيد!!

آقاي ده نمكي هم مثل خيلي از فيلمسازهاي آمريكايي همه تقصير ها را متوجه زنان مي داند.در فيلمهايي چون بي وفا، گناه اصلي،زيباي آمريكايي، فارست گامپ، وايد آي شات و بسياري ديگر اين زنها هستند كه مقصر اصلي اند.

خوشحال مي شوم نظر شما را هم  بدانم.

راستی آقای ده نمکی تو بلاگفا وبلاگ دارند. بد نیست سری به وبلاگشون بزنید. بلاخره حق همسایگی به گردن ما دارند!!

ادامه تحصیل دختران از حرف تا عمل !!!

جامعه ما دوره گذار از سنت به مدرنیزم را از سر می گذراند و تبعات آن مسلما تمامی اقشار جامعه را به نوعی درگیر میکند ،دختران و زنان ما نیز بعنوان بخشی از نیروی فعال از عواقب این گذر بی بهره نیستند. بحث ادامه تحصیل دختران و آمار 65 درصدی ورود آنها به دانشگاه  ظاهرا به معضلی فرهنگی بدل شده است ، واقعیتی میمون و خوشایند که برخی افراد از آن به عنوان پیشامدی خطرناک یاد می کنند. مانند هر پدیده اجتماعی دیگری این به اصطلاح معضل فرهنگی را هم می توان از دیدگاه ها و زوایای گونا گون مورد بررسی و مداقه قرار داد .

اینکه ادامه تحصیل ذاتا امری مقدس و قابل ستایش است جای هیچگونه مناقشه ای باقی نمی گذارد اما اینکه ادامه تحصیل دختران را نوعی آسیب اجتماعی تلقی کنیم جای بسی بحث و بررسی دارد.

عده ای تلاش دختران را برای ورود به دانشگاه از سر وقت گذرانی و تفزیح می دانند. همه ما می دانیم که قبولی در ذانشگاه با این حجم شرکت کننده و ظرفیت های محدود آموزشی کاری بس دشوار و گذشتن از سد کنکور امری شاق است حال چگونه دختران ما 4 سال نفس گیر دوره دبیرستان را که از قضا بهترین و شاداب ترین سالهای عمرشان است صرف درس خواندن و بر نامه ریزی برای کنکور می کنند !!چگونه است که آنها از تفریح خود به زعم برخی برای وقت گذرانی در دانشگاه می گذرند؟

می توان به این جریان از بعدی واقع بینانه تر نگریست! در عصر اطلاعات و ارتباطات که به سرعت مرزها را در می نوردد دختران ما بعنوان مادران و زنان آینده این مرز و بوم نمی خواهند از غافله پیشرفت و ترقی بازبمانند. ادامه تحصیل و ورود به دانشگاه برای آنها گریز از حصارخانه و خانه داری نیست بلکه راه ورود آنها به اجتماع و سهیم شدن در مناصب علمی و فرهنگی است. تلاش آنها برای ورود به دانشگاه جای بسی مباهات دارد چرا که در مقایسه با کشورهای همسایه ای چون پاکستان ، افغانستان، کویت، عربستان و بسیاری دیگر ، زنان ما جلوتر از زنان این کشورها گام بر میدارند .در چشم اندازی 10 یا 20 ساله آمار زنان تحصیلکرده ما می تواند نشانه رعایت حقوق بشر و بعنوان یکی از دستاوردهای حکومت اسلامی در دفاع از حقوق زنان به شمار آید. آن وقت است که می توان از تریبونهای بین المللی فریاد پیشرفت و ترقی زنان ایرانی را سر داد .متاسفانه نگاه مقطعی و یکسو یه برخی افراد این حرکت نوین و قابل ستایش را به امری خطر آفرین بدل کرده است.

بد نیست بدانیم که دختران ما آگاهانه و ازروی درایت این راه را انتخاب کرده اند ،آنان بعنوان زنان و مادران آینده تلاش می کنند با دستیابی به مهارتهای علمی و فرهنگی در سایه ورود به دانشگاه خود را برای امر خطیر مادری و همسری آماده کنند و این آینده نگری در 20 سال آینده خود را نشان خواهد داد. آیا منصفانه است این تلاش ارزشمند را اینچنین بی ارزش جلوه دهیم؟ با نگاهی به نسبت میزان تحصیلات و طلاق میبینیم که در صد کمی از زنان مطلقه ما دارای تحصیلات عالیه هستند ، همچنین ارتباط معکوسی بین جرم و بزه و تحصیلات عالیه وجود دارد. چرا نمی خواهیم تبعات بیسوادی و نا آگاهی زنان ما که مسلما به ضرر خود آنها و جامعه است از بین برود؟

عده ای بالا رفتن سن ازدواج و پایین آمدن آمار آن را مرتبط با ورود دختران به دانشگاه می دانند که این دیدگاه نیز کاملا تک بعدی و یکسونگرانه است چرا که فراهم آوردن تسهیلات ازدواج و اشتغال وظیفه دولت و مسوولین است. در چند سال اخیر شاهد ازدواجهای دانشجویی بودیم که خود موید بر این ادعاست که دانشگاه می تواند بستر مناسبی برای همسر گزینی و مسبب امر خیری چون ازدواج گردد. ازدواجهای دانشجویی خود نشانه توجه دانشجویان ما به اهمییت توامان تحصیل و ازدواج است. دختران ما با قبول مسوولیتهای خانه داری و تاهل در کنار ادامه تحصیل الگویی قابل ستایش از زنان تحصیلکرده به جامه و دنیا ارائه می دهند. نه تنها دختران ما بلکه بسیاری از زنان متاهل و دارای فرزند نیز داوطلب ورود به دانشگاه ها هستند. با کنکاش در آمار پذیرفته شدگان و ترکیب سنی و وضعیت تاهل آنها میتوان دریافت که در سطوح کارشناسی ارشد و در رشته های تخصصی عتوم پزشکی زنان متاهل بسیاری مشغول به تحصیل هستند.

با نگاهی واقع گرایانه درمی یابیم که زنان و دختران ما برای احقاق حقوق پایمال شده خود و محدودیتهای اعمال شده بر آنها در طول قرون گذشته و زایل شدن استعدادها و توان بالقوه فکری و ذهنیشان با ورود به دانشگاه درصدد شناسایی و یافتن جایگاه واقعی خود در جامعه هستند. در یک کلام آنها به دنبال کسب هویت اجتماعی هستند که از آنها دریغ شده . زمانی ازدواج به منزله یافتن هویت اجتماعی بود اما امروزه دیگر این کارکرد خود را از دست داده که این امر خود دلایل روانشناختی و جامه شناختی دارد.

بسیار دور از ذهن است که تلاش این قشرمظلوم برای ارتقاء اجتماعی را از سر بیکاری و برای وقت گذرانی بدانیم. چرا که خانواده ها بعضا با مشقات بسیار امکان ادامه تحصیل دختران خود را فراهم می کنند و چه بسا اصرار پدر و مادر دختران برای کسب مدارج عالی مشوق آنان برای ورود به دانشگاههاست .

آیا با بیاناتی از این دست که: "افزایش شمار دختران در دانشگاه ها یک بیماری اجتماعی است" و یا "اگر فرصتهای شغلی را تا 5 سال آتی به زنان بدهیم ،مرتکب اشتباه بزرگی شده ایم " و اینکه "ورود به دانشگاه و دستیابی به تحصیلات عالی اقدامی از سر ناچاری و برای وقت گذرانی است" و بالاخره " خانه داری و پرورش فرزند ، نخستین و مهم ترین وظیفه زنان است " از سوی مراجع قانونی بدون تحلیل عقلایی و منطقی و بدون پشتوانه علمی و تحقیقی به نوعی زایل کردن تلاش زنان و دختران ما برای پیشرفت نیست؟

می شود با برنامه ریزی برای خیل عظیم دختران تحصیلکرده و گماردن آنها در مشاغل گوناگون و دادن پستهای مدیریتی و اجرایی ، به آنا ن فرصت داده شود تا دوشادوش مردان در جهت رشد و تعالی کشور خود گام بردارند شاید این برای ما به یک اصل تبدیل شده که برای عدم برنامه ریزی و سوء مدیریت خود به دنبال مقصر باشیم و چه دیواری کوتاهتر از دیوار زنان!!

پی نوشت : نقل قولها از روزنامه اعتماد ملی  20/3/ 1385

انسان و رویاهایش

انسان با روياهايش زنده است ، با آنچه دوست دارد داشته باشد، آن چه نياز دروني او را سيراب مي كند و گويا آدمي با نداشته هايش هميشه زندگي كرده است.با آرزوها و آمالي كه اين موجود متفكر را پيوسته سر پا نگه مي دارد، رسيدن، رسيدن، رسيدن آرزوي ديرينه انسان است........ به كجا ؟  فرقي نمي كند هر انساني نا خود آگاه ، رو به رويي را براي خود دارد كه اين رو به رو هميشه او را براي رسيدن ترغيب مي كند.آري انسان دوست دارد به نداشته هايش برسد ، به آرزوهايش ، به روياهاي دور از دسترسش!!!!!!!!

موافقید؟؟؟؟؟؟؟؟

به وبلاگ دنیای بهتر خوش آمدید!

خوشحالم که در عصر دود و ماشین و ترافیک و استرس تکنولوژی به یاری ما آمده تا پلی باشد بین افکار و ذهنهای خسته ما!

این وبلاگ اساسا به مسائل زنان در قالب نقدفیلم داستان شعر و واگویه های شخصی می پردازد.

خوشحال می شوم نظراتتان را بدانم ! لطفا ایمیل خود را بگذارید

راستی بفرمایید چای و شیرینی مجازی!!!