چطور در زمان گذشته زنان ما وقتي سوار الاغ مي‌شدند، مشكلي نداشت ولي اكنون سوار دوچرخه شدن مشكل دارد؟ اين مشكل يك مشكل فرهنگي است كه بايد برطرف شود و بايد اين زمينه را فراهم كرد كه زنان بتوانند با دوچرخه و موتورسيكلت مثلا به محل كار خود بروند.

این رو مشاور رسانه ای رئیس جمهور درباره زنان گفته!!! ( فکر می کنم زن (زنان!!؟؟) و دختران ایشان در میان همین جمعیت ۳۰،۲۰میلیونی زنان و دخترانی باشند که ایشان و امثال ایشان هر روز در مورد آنها نظرات غیر کارشناسی ارائه می دهند.

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جناب دن کیشوت دوست عزیز تو کامنتشون فرمودن :

"به نظرم این جمله مشکل چندانی نداشته باشد . فرضا اگر به جای الاغ می فرمودند " اسب " همه چیز حل می شد ؟ آخر در گذشته تنها مرکوبی که وجود داشت اسب و الاغ و استر بوده "

لازم به ذکره که منظور من در اینجا فقط گزینش واژگان گوینده نیست بلکه نظر غیر کارشناسی داده، می تونست یه دلیل منطقی برای دوچرخه سواری خانم ها بیاره و بگه که مثلن تو شهر آلوده ای مثل تهران دوچرخه سواری برای همه مضره! خانم ها می تونن تو شهرهای پاک تر ( هوا!) و کوچک تر دوچرخه سواری کنن، و یا مثلن در مورد مضرات کم تحرکی و محدودیت حرکتی خانم ها و لزوم ورزش برای رفع مشکلات اسکلتی و اندامی جملاتی رو بگه که حداقل عقل سلیم به درستی اونها شک نکنه! و خنده دار به نظر نرسه. همه مون میدونیم که تو مملکت ما خانم ها راننده های خیلی ماهری نیستن( مقصودم خوب رانندگی کردن نیست بلکه مهارت های خاص رانندگی تو موقعیت های خاصه) در حالی که در کشورهای اروپایی و آمریکا اینطور نیست، یه دلیلش می تونه این باشه که ما هیچوقت موتور سوار و دوچرخه سوار زن نداشتیم. تو خیلی از کشورها ما زن پستچی میبینیم. زنان ما اغلب با مختصات وسیله نقلیه، قانون حرکت و یا از مکانیزم داخلی ماشین اطلاع چندانی ندارن. شاید بگین که خودشون طالب یادگیری نبودن و من اصلاح می کنم که شاید نیاز به اون رو احساس نکردن! و یا بعضن با مخالفت اطرافیان روبرو شدن.

ابزار !

این روزها که تبلیغات رسانه ای ۴ کاندیدای ریاست جمهوری رو دنبال می کنم، متوجه شدم که سه تا از اون ها( منهای رئیس جمهور فعلی) متفق القول پیوستن به کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان رو از برنامه های قطعی آینده شون معرفی می کنن! تا قبل از انتخابات یادشون میره زنان هم جزئی از جامعه هستن! و حالا هر چهار سال یک بار نگاه ابزاری پررنگ تری رو حس می کنیم .

پ.ن به شدت غیرت ملی، مذهبی مان به جوش آمد!

شانس آدم حسابی شدن دختران!!! 

ديروز وصيت نامه دكتر شريعتي را براي دومين بار مي‌خواندم (بار اول قسمتهايي از آن را در كتاب طرحي از زندگي به قلم پوران شريعت رضوي، همسر شريعتي، خوانده بودم) رسيدم به اين قسمت:

" همه اميدم به "احسان" است در درجه اول، و به دو دخترم در درجه دوم و اينكه اين دو  را در درجه دوم آوردم نه به خاطر دختر بودنشان و امل بودن من است؛ به خاطر آن است كه در شرايط كنوني جامعه ما، دختر شانس آدم حسابي شدنش بسيار كم است كه دو راه بيشتر ندارد و به تعبير درست دو بيراهه يكي در خانه ماندن و احمقانه زيستن يا كالايي براي كسبه مدرن و خلاصه دستگاهي براي مصرف كالاهاي سرمايه‌داري فرنگ شدن كه يعني زن روشنفكر متجدد.اين، هر دو يكي است گر چه دو وجهه متناقض هم. اما وقتي از انسان شدن خارج شود ديگر چه فرق دارد كه يك جغد باشد يا يك چغوك[1] و آنگاه در برابر اين تنها دو بيراهه‌اي كه پيش پاي دختران است، سرنوشت دختراني كه از پدر محرومند تا چه حد مي‌تواند معجزه آسا و زمانه شكن باشد؟ و كودكي تنها در اين تند موج، اين سيل كثيفي كه چنين پر قدرت به سراشيب باتلاق فرو‌ميرود تا كجا مي‌تواند بر خلاف جريان شنا كند و مسيري ديگر را برگزيند؟ گر چه اميدوار هستم كه گاه، در روح‌هاي خلاق اعجازهايي سر زده است. پروين اعتصامي از همين دبيرستانهاي دخترانه بيرون آمده و مهندس بازرگان از همين دانشگاه‌ها و دكتر سحابي از همين فرنگ رفته‌هاو مصدق از همين "دوله‌ها"........."

 و فكر كردم چقدر اوضاع تغيير نكرده!!! شايد بعنوان يك خواننده عجول بپريد وسط نوشته‌هايم و بگوييد اينهمه خانمهاي تحصيلكرده و اينهمه خانم مهندس و خانم دكتر! اينها همه درست ولي من و شما بعنوان افراد پخته و تحصيلكرده از بسياري موانع عبور كرده‌ايم از هزار فيلتر رد شده‌ايم تا رسيده‌ايم به اينجا. صحبت از من و شما نيست، صحبت از دختران يا ديروزهاي خودمان است.به قول يك وبلاگ نويس "هفده سالگي هم آش دهن سوزي نبود كه حسرتش را بخورم" واقعا ما عجب مردماني هستيم ! آنهم نسبت به زنان و دخترانمان! راستش مي‌خواهم كمي بلند فكر كنم دور از چشم بزرگي كه نصيحتم كرد هيچوقت بلند فكر نكنم دارم فكرهايم را بلند بلند مي‌نويسم ديگر نمي‌توانم خود سانسوري كنم. وضعيت جامعه ديروز و امروز ما چندان فرقي نكرده : زنان و دختران ما دائما احساس نا امني مي‌كنند، چند درصد از دختران ايراني از قضاوت ديگران نمي‌ترسند؟ چرا وقتي يك دختر 14 ساله از روي كنجكاوي با پسر بدقواره هم محلي مثلا دوست مي‌شود و ارتباطش در حد سرك كشيدن از در و پنجره است با خبرچيني زن مريض همسايه به فاجعه بدل مي‌شود؟ چرا شيطنت‌هاي انساني فارغ از جنسيت را نوعي جنايت مي‌دانيم؟ وقتي به وبلاگهاي دختران 22-18 سال سر بزنيد مي‌بينيد كه همه يك جورايي قاطي كرده‌اند! همه افسرده‌اند هر چه مي‌نويسند از عشق و مرد و جدايي و.... و اين يعني آموزش نديده‌اند يعني تعريفشان از مرد و عشق ناقص است. چرا در بوق و كرنا كرده‌ايم كه سن ازدواج بالا رفته ؟ چرا عجله داريم دخترانمان را زودتر پرت كنيم در زندگي مشترك و نتيجه‌اش بشود آمار بالاي طلاق! شخصا براي خود من زن شدن در انديشه ورزي است نه در ازدواج! البته منظورم با ارزش كردن اين و كم ارزش كردن آن نيست.چرا به رسميت شناختن دختران در گرو ازدواج آنان است آنهم به هر قيمتي! تعريف من از همسر يعني كسي كه از حضورش كلمه‌هاي تازه ياد بگيري! ما در جامعه‌اي زندگي مي‌كنيم كه حتي اكثريت  مردان تحصيلكرده ما زن را جسمي و جنسي مي‌بينندو سطحي‌ترين برداشت را از زن و زيباييهاي او ارائه مي‌دهند! حتما مي‌دانيد كه ايران از نظر جراحي زيبايي بيني در خانمها مقام اول را در دنيا دارد، نمي‌دانم دقيقا كي بود در روزنامه‌اي خواندم كه دليل اصلي اين جراحي‌ها عدم اعتماد به نفس زنان و دختران است. چرا بايد يك زن دو سه سال بعد از ازدواج از اين مطب به آن مطب روانه شود تا هر چه زودتر يك بدبخت به جمع بدبختهاي دنيا اضافه كند؟

وقتي ادامه تحصيل دختران به معضل روز بدل شده ( در مقاله‌اي كه در آرشيو مطالب موجود است به اين موضوع پرداخته‌ام) و دانشگاه رفتن آنها قرار است سهميه‌بندي شود ! وقتي از بالا رفتن مهريه (حق مسلم هر زني) بعنوان فاجعه ياد مي‌شود و وقتي ازدواج موقت كه اولين و اصلي‌ترين قربانيان آن زنان هستند تبليغ مي‌شود و وفتي ايران از نظر نابرابري زن و مرد بين 115 كشور رتبه 108 را دارد( مجله زنان ش خرداد)  واقعا هم شانس آدم حسابي شدن دختران بسيار كم مي‌شود!!!!!! 

يك گزارش جالب!!!

گزارش نا برابري زن و مرد (يا همان شكاف جنسيتي) توسط مجمع جهاني اقتصاد منتشر شد. نتايج آن بسيار جالب توجه است. در بين 115كشور جهان ايران رتبه 108 را بعد از مراكش كسب كرده است. ملاك‌هاي شكاف جنسيتي شامل موارد زير است  : 

·    شاخص‌ دسترسي به فرصت‌ها و مشاركت اقتصادي شامل : نسبت درآمد مرد به زن، نسبت كارمندان عالي رتبه مرد به زن

·         شاخص دسترسي به آموزش  شامل: نسبت ميزان باسوادي  مرد به زن ، نسبت ميزان تحصيلات عاليه مرد به زن

·         شاخص دسترسي به بهداشت و سلامت شامل : نسبت اميد به زندگي و نسبت ميزان مواليد دختر و پسر

·    شاخص توانمندي سياسي شامل : نسبت حضور زنان در مجلس ، نسبت حضور زنان در مشاغل وزارتي ، نسبت رياست زنان در مشاغل وزارتي

در دستيابي به اين شاخصها فقط كشورهاي اروپاي شمالي به موفقيت‌هايي در باريك كردن اين شكاف دست يافته‌اند به طور مثال دولت سوئد توانسته بيش از 80 درصد از عوامل ايجاد شكاف بين زن و مرد را از بين ببرد و رتبه اول را به دست آورد. بعد از سوئد كشورهاي نروژ، فنلاند، ايسلند، آلمان، فيليپين، نيوزلند، دانمارك، انگلستان و ايرلند 9 كشوري هستند كه در برابري زن و مرد موفق بوده‌اند. فيليپين تنها كشور آسيايي است كه شكاف نا‌برابري زن و مرد را در حوزه‌هاي آموزش ، بهداشت و سلامت به طور كامل پر كرده است.

كشور موريتاني كه جزو 10 كشور فقير دنياست و قدرت قابل توجهي به لحاظ اقتصادي و سياسي در جهان ندارد، توانسته در برابري جنسيتي بين زن و مرد در رتبه‌اي بالاتر از ايران (رتبه106) قرار گيرد. ايران با يمن به عنوان ضعيف ترين كشور اين گزارش تنها 7 رتبه فاصله دارد و هيچ بعيد نيست كه در آينده جاي اين دو كشور با هم عوض شده و ايران در گزارش بعدي به رتبه آخر سقوط كند.

منبع: مجله زنان ش 145 خرداد 86