يكي دو هفته پيش بود انگار، تو يكي از درسهاي reading مبحث جالبي بود درباره عشق و دوست داشتن، با اين عنوان what is true love?  نويسنده خوش‌فكر هم با عباراتي قابل قبول تعاريفي ارائه داده بود كه البته الان به صورت كليشه درآمده مثلا اينكه "اگر كسي را دوست داريد با او احساس خودماني بودن مي‌كنيد و اشتباهاتش را مي‌بخشيد" و چه و چه .... بعد از تدريس ‌passage  مربوطه طبق روال درسهاي reading  نظر دانشجويان را جويا شدم ، آنها هم مثل خودامون كه وقتي دانشجو بوديم كلي سر به سر استاداي مفلوكمان مي‌گذاشتيم مثلا خواستند يه دستي بزنند پرسيدند نظر شما چيست؟ من هم گفتم شما جوانتريد و در سن عشق و عاشقي ( كل كلاس بين 19-22 سال هستند) آنها هم در نهايت شيطنت گفتند شما تجربه‌تان بيشتر  از ماست شما بگوييد!  من‌هم ارجاع دادم به وبلاگ و گفتم كه در مطلبي با عنوان " در باب...." تعريفم از مقوله عشق را بيان كرده‌ام و اينكه من به جسميت عشق اعتقاد ندارم و عشق احساسي انساني است و امري كاملا ارزشمند  و ....

حالا اينها تو اين سن پر شور و پر احساس، مگه جسمي نبودن عشق به كتشان مي‌رود!! ديدم  حرفام خيلي قلمبه سلمبه شد و حسابي جو استادي من و گرفته! سريع فضا را عوض كردم و ازشون خواستم براي جلسه بعد تو  internetبگردن و مطالعه كنن و تعريفشون رو از "عشق" سر كلاس lecture بدن!

در راه كه مي آمدم فكر كردم بايد كمي بيشتر در مورد اين مقوله اطلاعات بگيرم تا بتونم براي دانشجوها تعريفي تازه و قانع كننده پيدا كنم ! وظيفه خودم ميدانستم كه راهنمايي‌شون كنم تا تو سني كه بهترين دوران عمرشونه گرفتار احساساتي نشن كه آدرس رو اشتباه برن و به جاي عشق ‌آباد سر از نا كجا آباد دربيارن!( از اثرات تفكرات دوران نوجواني كه مي‌خواستم دنيا رو نجات بدم!!)  حالا تو اين حجم وسيع ترجمه و ويرايش چند تا مقاله و كوه ورقه‌هاي تصحيح نشده mid term و امتحانات ميان ترم پسرم و  همه اين بگير و ببند ها، فقط از عشق گفتنمان كم بود!

در اولين فرصت كه ساعت دوازده و دو دقيقه شب بود پاورچين رفتم سراغ كتابخانه و "عاشقانه‌هاي آرام" نادر ابراهيمي و باز "لذات فلسفه" ويل دورانت و "حقيقت عشق" سهروردي . يك هو يادم افتاد با يكي از دوستان كه دانشجوي دوره دكتري روانشناسي است در اين مورد مشورت كنم و....

پس از چندي كند و كاو در كم و كيف و چند و چون و بايد و نبايدهاي "احساس" و "حس" و "عشق" به نتايج منورالفكرانه ذيل نائل آمدم و پوستم كنده شد تا اينها را به زبان انگليسي ساده كه براي داشجويان ترم سه قابل فهم باشد توضيح بدهم:  

ريشه عشق در سه چيز است: آگاهي، حس، تخيل

نام هر احساس و جاذبه زودگذري را نمي‌توان عشق گذاشت، يك احساس خام و اوليه بايد از چندين و چند فيلتر عبور كند تا بشود نامش را عشق گذاشت.

از نشانه‌هاي عشق اينست كه فرد مورد نظر در فكر و ذهنت حضوري دائمي و مستمر داشته باشد و نه اينكه مثلا هر وقت حالت خوب بود يا بالعكس وقتي پكر بودي يادش بيوفتي!

شدت و حدت عشق به حضور فيزيكي فرد بستگي ندارد چرا كه ممكن است آن فرد از بعد مكاني از شما دور باشد اما اين مسئله در عشق‌ورزي شما نسبت به او خللي ايجاد نمي‌كند. فكر مي‌كنم بابا طاهر حسابي در گور بلرزد با اون شعرش كه:  "از دل برود هرآنكه از ديده برفت " البته شايد مقصود ايشان همان عشقهاي زودگذر بوده باشد نه واقعي!

شخصا معتقدم در عشق واقعي حس تملك‌جويانه وجود ندارد.يعني شما موجوديت فرد را مي‌خواهيد نه "مالكيت" او را. و اما نكته مهمتر اينكه دلبستگي به فردي خاص زماني رنگ و بو و تعريف عشق به خود مي‌گيرد كه شما هيچ جايگزين فكري ديگري برايش نداشته باشيد. يعني انديشه و محبت او را با محبت هيچ فردي حتي بهتر و برتر از او جايگزين نكنيد.در واقع او را بخواهيد نه برتر و نه حتي مثل او را فقط خود او! همان تعبير خودمان كه "در يك دل دو دلبر نمي‌گنجد" حال اگر چندين و چند دلبر داشته باشيد نمي‌توانيد اسم هيچكدام از اين حس‌ها را "عشق" بگذاريد! اساسا احساس دلبستگي نوعي تعهد دروني و  وفاداري ايجاد مي‌كند!  

نهايتا فكر مي‌كنم بارزترين نشانه عشق قدرت تاثير گذاري آن بر فرد مقابل و خود شماست. اگر احساس به فردي در شما تغيير مثبت ايجاد كرد و افقهاي ديد شما را بازتر كرد آنوقت ميشود گفت شده است هماني كه بايد !

عشق تكرار مستمر مهربانيهاست، فرد عاشق هميشه از خود امواج و افكار مثبت ساطع مي‌كند و اين نشا‌ن دهنده چيزي نيست مگر اغناي روحي و عاطفي!

بعد از كلاس و در راه بازگشت به خانه اين سوال به خيل عظيم سوالات موجود در ذهنم ملحق شد: چرا ما آدمها اينقدر نياز به محبت و دوست داشتن و دوست داشته شدن داريم، از زمانيكه به دنيا مي‌آييم تا وقتي بزرگ و حتي پير مي‌شويم اين نياز همراه ماست! و تحت هيچ شرايطي از بين نمي‌ره حتي در ايده آل‌ترين شرايط تربيتي. واقعا چرا؟؟؟