دنیای بهتر

donyayebehtar — Thu, 19 Nov 2009 19:00:18 GMT

فرازهایی از اعلامیه جهاني حقوق بشر

10 دسامبر 1948 مجمع عمومي سازمان ملل متحد بيانيه بين المللي حقوق بشر را صادر نمود و از كليه اعضاء خواست تا آن را در سطح ملي و مخصوصن مدارس و موسسات علمي و دانشگاهي منتشر كنند.

در مقدمه این بیانیه آمده است:

نظر به اينكه حفظ شان ذاتي و حقوق همه اعضاء جامعه بشري پايه و اساس آزادي، عدالت و صلح در جهان است؛ و ناديده گرفتن و فراموش كردن آنها سبب اقدامات خشونت آميز و تجاوز به ساحت افراد شده است و ايجاد جهاني كه در آن همه افراد از آزادي بيان و عقيده بر خورداربوده و از ترس‌ها و اجبارها رها باشند به يكي از بزرگترين آرزوهاي آنها تبديل شده و از آنجايي كه افراد نمي بايست تحت شرايط زور و فشارقيام عليه ظلم و سركوب را به عنوان آخرين راه نجات خود بدانند،و حقوق بشر مي‌بايست توسط قوانين كشور ها حمايت و صيانت شود و از آنجاييكه اعضاء سازمان ملل متحد در منشور حقوق بشر بر ارزش ذاتي ابناء بشر و برابري زن و مرد همچنين ارتفاء و پيشرفت و شرايط بهتر و آزادي بيشتر افراد تاكيد داشته و خود را ملزم به دستيابي يه احترام جهاني، رعايت حقوق بشر و آزادي‌هاي اساسي ميدانند؛ رعايت و اجراي منشور حاضر را كه دربرگیرنده حقوق دست يافتني براي كليه جوامع بشري مي‌باشد را براي همه افراد جهان لازم داند.

ماده 1: همه افراد آزاد آفريده شده شده‌اند و از حيث حقوق و حيثيت باهم برابرند، همه داراي عقل و وجدان مي‌باشند و بايد نسبت به يكديگر رفتاري برادرانه داشته باشند.

ماده 2: هر كس مي‌تواند فارغ از هر گونه تمايز از حيث نژاد، رنگ پوست، جنسيت، مذهب، اعتقادات سياسي، مليت، طبقه اجتماعي و يا ثروت از حقوق و آزادي‌هاي ذكر شده در منشور برخوردار باشد.

ماده 3: هر كس حق زندگي، آزادي و امنيت شخصي دارد.

ماده4: بردگي و بهره كشي به هر شكل و نوعي كه باشد ممنوع است.

ماده 5: شكنجه، مجازات و هر گونه عملي كه ظالمانه يا برخلاف شئون بشري باشد ممنوع است.

ماده6: هر كس حق دارد داراي یک شخصيت حقوقي و قانوني باشد.

ماده 7: همه در برابر قانون برابرند و حق دارند بدون تبعيض از حمايت قانون برخوردار باشند. همه حق دارند در مقابل هر تبعيض و خشونتي از حمايت قانون برخوردار باشند.

ماده 8: فرد حق دارد، در مقابل هر عملي كه حقوق اساسي وي را مورد تجاوز قرار مي‌هدبه محاكم قضايي مراجعه و از حمايت قانون بهره‌مند شود.

ماده9: هيچ فردي نمي‌بايست بدون تفهيم اتهام توقيف حبس يا تبعيد شود.

ماده 10: هر فردي حق دارد براي رسيدگي به دعاوي خود به مراجع و دادگاه‌هاي ذيصلاح مراجعه نمايد و بر اساس عدالت به جرم يا اقامه دعوي او رسيدگي شود.

ماده 11: هر فردي تا زمانيكه جرمش ثابت نشود، بي‌گناه است.

ماده 12: حريم خصوصي افراد( زندگي خصوصي، مكاتبات، مكالمات) نمي‌بايست مورد مداخله و تجاوز افراد ديگر قرار گيرد و در مورد حمله به شرافت و اسم و رسمش مي‌بايست مورد حمایت قانون قرار گیرد. او حق دارد به هر كشوري سفر كرده يا در صورت مهاجرت از كشورش باز به آنجا برگردد.

ماده 14: هر كس حق دارد در صورت در خطر بودن جان و حيثيتش به كشورهاي ديگر پناهنده شده و اجازه خروج از كشور را داشته باشد.

ماده 15: هر كس داراي حق تابعيت است؛ هيچ فردي را نمي‌توان از حق تابعيت خود يا تغيير آن محروم كرد.

ماده 16: هر زن و مرد بالغي مي توانند فراي ن‍ژاد، مذهب و مليت با يكديگر ازدواج كننددر زمان زندگي مشترك و جدايي زن و مرد داراي حقوق يكسان هستند؛ ازدواج مي بايست با رضايت كامل طرفين صورت پذيرد.

ماده 17: هر فرد به طور فردي يا جمعي حق مالكيت دارد.

ماده 18: هر كس حق برخورداري از آزادي فكر، عقيده و مذهب را دارد همچنين مي تواند آنها را تغيير دهد نيز داراي حق اجراي فردي و گروهي مراسم مذهبي و تعليمات مربوط به دين خود را دارد.

ماد 19: هر كس حق آزادي بيان و عقيده خود بدون هيچ گونه ترس و اضطراب را داشته و در كسب اطلاعات و انتشار آن به هر وسيله ‌اي بدون مرزبندي و ملاحظات آزاد مي‌باشد.

ماده 20: هر كس در تاسيس مجامع، جمعيت‌ها و انجمن‌هاي مسالمت‌آميز آزاد است.

ماده 21: هر فرد حق دارد در اداره امور كشور خود مستقيمن يا از طريق نمايندگان منتخب سهيم باشد.

_ اساس و منشاء حكومت اراده ملت است، اين اراده مي بايستي با انتخاباتي آزاد و سالم و به صورت ادواري صورت گيرد.

ماده 22: هر كس به عنوان عضوي از اجتماع خود مي بايست از احترام و امنيت اجتماعي، حقوق اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و هرآنچه كه لازمه نمو شخصيتي اوست برخوردار باشد.

ماده 23: هر كس حق دارد شغل دلخواه خود را انتخاب و از آن راضي باشد و در مقابل بيكاري مورد حمايت قرار گيرد؛ همه حق دارند بدون هيچ تبعيضي در مقابل كار مساوي اجرت مساوي دريافت كنند؛ درآمد فرد مي بايست زندگي او و خانواده‌اش را در حد شئونات انساني تامين كرده و در صورت لزوم با اقدامات حمايتي دولتي و اجتماعي تكميل گردد.

ماده 24: هر كس حق تفريح، استراحت، و فراغت دارد.

ماده 25: هر كس حق دارد در شان خود خوراك، پوشاك، سلامتي ، رفاه و بهداشت خود و خانواده‌اش را تامين كند و در مواقع بيكاري، پيري، نقص عضو یا بيوگي و بی سرپرستی به صورت آبرومندانه‌اي مورد حمايت قرار گيرد.

ماده 26: هر كس حق برخورداري از آموزش و پرورش را داشته و تحصيلات ابتدايي مي‌بايست رايگان باشد . آموزش عالي براي همه فراهم گردد تا هر كس به فراخور استعدادهايش از آن بهره‌مند شود.

ماده 27: هر كس حق دارد از داشته‌هاي ملي فرهنگي ، اجتماعي، علمي و مذهبي بهره مند شده و در رشد و اعتلاي جامعه خود شريك باشد.

ماده 28: هر كس حق برخورداري از آزادي‌ها و شرايط مناسب ملي و بين المللي براي تحقق حقوق ذكر شده در اين منشور را دارد.

ماده 29: هر كس حق دارد در جامعه‌اي رشد كند كه به بالندگي و نمو كامل مادی و معنوی او كمك كند.

ماده 30: هيچ يك از مقررات مذكور نبايد به گونه‌اي تفسير شود كه دولتي يا جمعيتي حقوق و آزادي هاي ذكر شده در اين منشور را ناديده گرفته يا برخلاف آن اقدام نمايد.

ترجمه شده از سایت youthforhumanrights.org

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اینکه چند تا از کشورها به مفاد این اعلامیه عمل کردن یا چندتا از اونا تو کشور خودمون اجرا شده یا این تصور که یه عده از میان همین آدم های کره زمین دست به خلاف و ظلم می زنن و یه عده دیگه از همین آدمها به صرافت اصلاح امور میوفتن و معلوم نیست بالاخره از میان این تام و جری های قانون گزار و قانون گریز کدومشون موفق میشن، باشه برای" شاید وقتی دیگر". دنیای بهتری هم میشد ساخت اگر...!!!

donyayebehtar — Tue, 10 Nov 2009 13:15:18 GMT

ما براي ايران فرزندان خوبي هستيم.....(2)

خب برادر محترم هم داماد شدن و رفتن خانه بخت و به قول يكي از همكاران ما را هم به مقام رفيع خواهر شوهري نائل نمودن( چه مقام سنتي!!!) و من سرم شلوغ بود و از طرفی در پست قبلي نتونستم ناگفته هام رو بنويسم.

هميشه سر كلاس به دانشجوها ميگم تو هر رشته ‌اي كه درس مي‌خونين، سعي كنيد نگاه فرامرزي و بين‌المللي داشته باشيد؛ تنها در اين صورته كه ميتونين علمتون رو به روز نگهدارين. به قول يكي از اساتيدم ما در همه علوم فرزند ترجمه‌ايم. حالا كه تمام منابع و ماخذ مطالعاتي ما نتيجه زحمات انديشمندان خارجي و به قولي اون‌ور مرزي هست لاجرم نگاه‌مون هم بايد بين المللي باشه.

مهم‌تر اينكه ارتباط با مجامع علمي بين المللي تجربه اي ناب و منحصر بفرده. در مقايسه با داخل، فضاي حاكم بر مجامع علمي خارجي به قول اينگيليسي‌ها impressive و دوستانه تره!. يادم مياد وقتي براي دفاع از پايان نامه كارشناسي ارشد آماده ميشدم پر از استرس بودم چرا كه به تجربه بهم ثابت شده بود تو اون دانشگاهي كه من درس مي‌خوندم جلسه‌هاي دفاعيه نه تنها نشستي علمي نبود بلكه محل تسويه حسابهاي شخصي اساتيد باهم دیگه بود. و بازهم ناچارم كمي غر بزنم كه به جز تعداد معدود و انگشت شماري، تقريبن همه اساتيد كليه رشته‌ها نگاهي از بالا به پايين نسبت به دانشجوها دارن! در حاليكه اكثريت قريب به اتفاق اونها از علم امروز عقب و غافل هستن! شايد هم دليل اين جبهه گيري دوري از گير افتادشون در دام سوالات و كنجكاوي‌هاي دانشجوهاي درسخون ‌تر و به‌روزترباشه! حالا اساتيد خارجي درست برعكس! هر كمكي كه بتونن انجام ميدن مثلن من از وقتي اومدم كلي فايل و كتاب و مجلاتي كه ازشون خواسته بودم برام ايميل كردن يا فرستادن و يكيشون گفته كه اگر در ترجمه مقالاتش مشكل پيدا كردم بهش اطلاع بدم و كمك بخوام. (نتيجه اخلاقي:) توصيه من به همه دانشجوهايي كه اين مطلب رو مي‌خونن اينه كه سعي كنن پيوسته (از طريق اينترنت) در تماس با مجامع علمي خارجي و بين ‌المللي باشن .

يادم مياد يكي از اساتيد حاضر در كنفرانس ازم پرسيد كه چرا دكترا نمي‌خونم و منهم گفتم كه رشته مطالعات ترجمه تو ايران دكترا نداره و گفت خب بورس شو برو خارج و منهم آهي كشيدم و گفتم بورس دولتي برداشته شده!!! قاعدتن چون من هر 4 ترم دوره كارشناسي ارشد رو با بالاترين معدل سپري كرده بودم الان مي بايست بورس مي‌شدم ولي... و این سوال به ذهنم متبادر شد كه ما براي ايران فرزندان خوبي هستيم اما آيا ايران هم براي ما سرزمين خوبي هست؟؟!! منظورم از "ما" همه ايراني‌هاست: اونهايي كه زمان جنگ با خون و جونشون از خاك وطن محافظت كردن، اونهايي كه با قلمشون و فكرشون و شعر و كتابشون در عرصه بودن، اونهايي كه با سرمايه مادي و ثروتشون اقتصاد رو چرخوندن و اونهايي كه بدون اين سرمايه‌ها فقط كار كردن و كار كردن ... يه اصل روانشناسي رابطه هست كه ميگه هر رابطه‌اي نهايتن يه معامله‌س، نوعي بده بستان مادي يا معنوي و رابطه سالم از هر نوعي رابطه اي‌است كه هيچ يك از طرفين بازنده نباشه يا حداقل حس بازندگي بهش دست نده. حسي كه فكر مي‌كنم اكثر ما ايراني‌ها عميقن تجربه‌ش كرديم.

پ.ن اینهم برای "آینه جان" (دوست وبلاگی) که نگران رعایت حجاب در بلاد کفر بود!!

donyayebehtar — Tue, 27 Oct 2009 11:20:18 GMT

ما براي ايران فرزندان خوبي هستيم...!!

براي شركت در سومين كنفرانس بين المللي "Media for All " (كه به فارسي ميشه رسانه براي همه) سفري داشتم به كشور بلژيك، شهر انتورپ (Antwerp ). براي من تجربه نابي بود؛ حضور در يك جمع علمي خارجي كه احساس ارزشمند بودن مي‌كني، جايي كه تلاش آدم‌ها وجه مشتركشونه و آدم ها نه با جغرافياشون كه با توانايي هاي بالقوه و بالفعلشون سنجيده ميشن.

از ايران مقاله من و دو تا خانم ديگه براي ارائه پذيرفته شده بود( متاسفانه یکی از ما نتونست بیاد). حضور ما براي شركت كننده هايي كه از اقصي نقاط دنيا (آلمان، كانادا، ژاپن، لهستان، اسپانيا، برزيل، آفريقاي جنوبي، هلند، اسرائيل،چين ...) اومده بودن خيلي جالب بود؛ مي گفتن شنيديم تو ايران زن‌ها خيلي محدود هستن چطور شما تونستين بيايين؟! و ما هم گفتيم كه اين‌ها همه شايعاتي بيش نيست و مي بينيد كه ما اينجاييم! زنان در ايران در تمامي عرصه‌ها بسيار فعال هستن. يكي از اساتيد( كه اهل دانمارك بود) به شوخي گفت:" در آينده اي نزديك زنان ايران كنترل امور را به دست خواهند گرفت!" به هر حال تمام تلاش ما اينبود كه از ايران تعريف كنيم !! ( حسابي آبروداري كرديم) در يكي از روزها سر ميز نهار كه باز صحبت از ايران شد از اونها خواستيم كه بيان و از نزديك ايران رو ببينن؛ يكيشون با تعجب گفت مگه خارجي هارو راه ميدن تو ايران!!؟ نكنه به جرم جاسوسي بگيرنمون!؟ من هم گفتم شما اگر به قصد جاسوسي وارد هر كشوري بشين مسلمن دستگير ميشين! يه خانم استاد اسرائيلي گفت كه حيف اجازه ورود به ايران رو نداره! يه آقاي آلماني هم بود كه گفت از فيلم‌هاي ايراني خيلي خوشش مياد و " رنگ خدا" همچنين " درباره الي" رو خيلي دوست داشت!

موقع برگشت تو هواپيما كنار يه زوج ميانسالي نشسته بودم كه مي خواستن با تور برن سوريه و اردن و گفتن كه خيلي دوست دارن بيان ايران ولي به خاطر محدوديت‌ها نمي تونن. خانم گفت كه گرماييه و نمي تونه چادر سرش كنه و الا دوست داره اصفهان و شيراز رو ببينه! فكر مي كرد بايد چادر سرش كنه! كاملن براش توضيح دادم كه مانتو هم مي تونه بپوشه همونطور كه من پوشيده بودم، آقا هم نگران امكانات بود (هتل، حمل و نقل عمومي، دسترسي به اينترنت)؛ گفتم كه تهران و شهرهاي بزرگ ديگه شهرهاي مدرني هستن كه هر چي بخوان هست، خوشحال شدن و گفتن كه در مورد ديدار از ايران بيشتر فكر مي كنن.

دانشکده زبانهای خارجه، دانشگاه Artesis

پوستر كنفرانس كه توسط شركت تبليغاتي bti طراحي شده بود

دوچرخه‌هاي دانشجوها كه جلوي دانشكده پارك شده بودن

دانشجوهاي محجبه

خيابونهايي كه براي تردد ماشينها، دوچرخه‌ها و كاميونها خط كشي هاي مخصوصي داشتن و بر خلاف اينكه ماشين اونجا هم به اندازه تهران زياد بود ولي ترافيك روان و خيابونها خلوت بودن. ماشين (خودرو) جزيي از زندگي عادي و روزمره شون بود.

معماري زيبا و نماهاي چشم‌نواز

خزان از نوع بلژيكي !

و صبحانه از نوع بلژيكي!

علامتی كه تو همه كلاسها و سالنهاي دانشگاه و محل كنفرانس به چشم مي خورد

نمايي از رستوراني كه براي نهار دعوت شده بوديم

و بالاخره كباب كوبيده از نوع بلژيكي، در رستوران "فنجان" متعلق به برادران ديني ترك، ايراني و بنگلادشي! قيمت: 20 يورو!!

donyayebehtar — Fri, 09 Oct 2009 06:05:18 GMT

(غر:بدانيد و آگاه باشيد، اختلالات بلاگفا باعث شد، اين پست با تاخير 24 ساعته به روز شود! فكر مي كنم اگه اين سايت درشو تخته كنه و خيال ما و خودش و راحت كنه سنگين‌تره!!!)

ظاهرن امروز روز جهاني كودك بود. " ظاهرن" ! چون هيچ سالي انقدر تو بوق و كرنا نشده بود و از صبح تا شب صدا و سيما خودشون و به آب و آتيش نزده بودن. روز كودكاني كه تو اين سيستم، آينده چندان روشني در انتظارشون نيست و شايد بد بينانه نباشه اگر بگيم آرزوهاي كوچيكشون در محدوده ذهنشون باقي خواهد موند.

**********************

دعاهای زیر از کتاب سومین جشنواره بین‌المللی "دستهای کوچک دعا" است. این جشنواره سه سال است که در تبریز برگزار می‌شود و دعاهای بچه‌های دنیا را جمع ‌آوری می‌کند و برگزیدگان را به تبریز دعوت و به آنها جایزه می‌دهد. دعاهایی که می‌خوانید از بچه‌های ایران است.

* آرزو دارم سر آمپول‌ها نرم باشد! (تاده نظر‌بیگیان / ۵ ساله)

* خدای مهربانم! من در سال جدید از شما می‌خواهم اگر در شهر ما سیل آمد فوراً من را به ماهی تبدیل کنی! (نسیم حبیبی / ۷ ساله)

* ای خدای مهربان! پدر من آرایشگاه دارد. من همیشه برای سلامت بودن او دعا می‌کنم. از تو می‌خواهم بازار آرایشگاه او و همه آرایشگاه‌ها را خوب کنی تا بتوانم پول عضویت کانون را از او بگیرم چون وقتی از او پول عضویت کانون را می‌خواهم می‌گوید بازار آرایشگاه خوب نیست! (فرشته جبار نژاد ملکی / 11 ساله)

*خدای عزیزم! من تا حالا هیچ دعایی نکردم. میتونی لیستت رو نگاه کنی. خدایا ازت میخوام صدای گریه برادر کوچیکم رو کم کنی! (سوسن خاطری / 9 ساله)

* خدایا! یک جوری کن یک روز پدرم من را به مسجد ببرد. (کیانمهر ره‌گوی / 7 ساله)

* خدای عزیزم! در سال جدید کمک کن تا مادربزرگم دوباره دندان دربیاورد آخر او دندان مصنوعی دارد! (الناز جهانگیری / 10 ساله)

* آرزوی من این است که ای کاش مامان و بابام عیدی من را از من نگیرند. آنها هر سال عیدی‌هایی را که من جمع می‌کنم از من می‌گیرند و به بچه‌ آنهایی می‌دهند که به من عیدی می‌دهند! (سحر آذریان / ۹ ساله)

* بسم الله الرحمن الرحیم. خدایا! از تو می‌خواهم که برادرم به سربازی برود و آن را تمام کند. آخه او سرباز فراری است. مادرم هی غصه می‌خورد و می‌گوید کی کارت پایان خدمت می‌گیری؟ (حسن ترک / 8 ساله)

* ای خدا! کاش همه مادرها مثل قدیم خودشان نان بپزند من مجبور نباشم در صف نان بایستم! (شاهین روحی / 11 ساله)

* خدایا! کاری کن وقتی آدم‌ها می‌خوان دروغ بگن دماغشون دراز بشه ! (پویا گلپر / 10 ساله)

* خدا جون! تو که اینقدر بزرگ هستی چطوری میای خونه ما؟ دعا می‌کنم در سال جدید به این سؤالم جواب بدی! (پیمان زارعی / 10 ساله)

* خدایا! یک برادر تپل به من بده!! (زهره صبورنژاد / 7 ساله)

* ای خدا! کاری کن که دزدان کور شوند ممنونم! (صادق بیگ زاده / 11 ساله)

* خدایا! در این لحظه زیبا و عزیز از تو می‌خواهم که به پدر و مادر همه بچه‌های تالاسمی پول عطا کنی تا همه ما بتوانیم داروی "اکس جید" را بخیریم و از درد و عذاب سوزن در شبها رها شویم و در خواب شبانه‌یمان مانند بچه‌های سالم پروانه بگیریم و از کابوس سوزن رها شویم... (مهسا فرجی / 11 ساله)

* دلم می‌خواهد حتی اگر شوهر کنم خمیر دندان ژله‌ای بزنم! (روشنک روزبهانی / 8 ساله)

* خدایا! شفای مریض‌ها را بده هم چنین شفای من را نیز بده تا مثل همه بازی کنم و هیچ‌کس نگران من نباشد و برای قبول شدن دعا 600 عدد صلوات گفتم ان شاء الله خدا حوصله داشته باشد و شفای همه ما را بدهد. الهی آمین. (مهدی اصلانی / 11 ساله)

* خدایا! دست شما درد نکند ما شما را خیلی دوست داریم! (مینا امیری / 8 ساله)

* خدایا! تمام بچه‌های کلاسمان زن داداش دارند از تو می‌خواهم مرا زن دادش دار کنی! (زهرا فراهانی / 11 ساله)

* ای خدای مهربان! من سالهاست آرزو دارم که پدرم یک توپ برایم بخرد اما پدرم بدلیل مشکلات نتوانسته بخرد. مطمئن هستم من امسال به آرزوی خودم می‌رسم. خدایا دعای مرا قبول کن... (رضا رضائی طومار آغاج / 13 ساله)

* ای خدای مهربان! من رستم دستان را خیلی دوست دارم از تو خواهش می‌کنم کاری کنی که شبی او را در خواب ببینم! (شایان نوری / 9 ساله)

* خدایا ماهی مرا زنده نگه دار و اگر مرد پیش خودت نگه دار و ایشالله من بتوانم خدا را بوس کنم و معلم‌مان هم مرا بوس کند!! (امیرحسام سلیمی / 6 ساله)

* خدیا! دعا می‌کنم که در دنیا یک جاروبرقی بزرگ اختراع شود تا دیگر رفتگران خسته نشوند! (فاطمه یارمحمدی / 11 ساله)

* ای خدا! من بعضی وقت‌ها یادم می‌رود به یاد تو باشم ولی خدایا کاش تو همیشه به یاد من بیوفتی و یادت نرود! (شقایق شوقی / 9 ساله)

* خدای عزیزم! سلام. من پارسال با دوستم در خونه‌ها را می‌زدیم و فرار می‌کردیم. خدایا منو ببخش و اگه مُردم بخاطر این کار منو به جهنم نبر چون من امسال دیگه این کار رو نمی‌کنم! (دلنیا عبدی‌پور / 10 ساله)

* آرزو دارم بجای این که من به مدرسه بروم مادر و پدرم به مدرسه بروند. آن وقت آنها هم می‌فهمیدند که مدرسه رفتن چقدر سخت است و این قدر ایراد نمی‌گرفتند! (هدیه مصدری / 12 ساله)

* خدایا مهدکودک از خانه ما آنقدر دور باشد که هر چه برویم، نرسیم. بعد برگردیم خانه با مامان و کیفم. پاهای من یک دعا دارند آنها کفش پاشنه بلند تلق تلوقی (!) می‌خوان دعا می‌کنند بزرگ شوند که قدشان دراز شود! (باران خوارزمیان / 5 ساله)

* خدایا! برام یک عروسک بده. خدایا! برای داداشم یک ماشین پلیس بده! (مریم علیزاده / 6 ساله)

* خدایا! می‌خورم بزرگ نمیشم! کمکم کن تا خیلی خیلی بزرگ شوم! (محمد حسین اوستادی / 7 ساله)

* خدایا! من دعا می‌کنم که گاو باشم (!) و شیر بدهم تا از شیر، کره، پنیر و ماست برای خوراک مردم بسازم! (سالار یوسفی / 11 ساله)

* من دعا می‌کنم که خودمان نه، همه مردم جهان در روز قیامت به بهشت بروند. (المیرا بدلی / 11 ساله)

* خدای قشنگ سلام! خدایا چرا حیوانات درس نمی‌خواننداما ما باید هر روز درس بخوانیم؟ در سال جدید دعا می‌کنم آنها درس بخوانند و ما مثل آنها استراحت کنیم! (نیشتمان وازه / 10 ساله)

* اگر دل درد گرفتیم نسل دکترهايي که آمپول می‌زنند از بين برود تا هیچ دکتری نتواند به ما آمپول بزند! (عاطفه صفری / 11 ساله)

* خدای مهربان! من یک جفت کفش می‌خواهم بنفش باشد و موقع راه رفتن تق تق کند مرسی خدایا! (رویا میرزاده / 7 ساله)

* خدایا! من یک دوستی دارم که پدرش کار نمی‌کند فقط می‌خوابد و همین طور تریاکی است! خدایا کمک کن که از این کار بدش دست بردارد. خدایا ظهور آقا امام زمان را زود عنایت فرما.. (لیلا احسانی فر / 11 ساله)

در یادداشت دبیر جشنواره در ابتدای کتاب نوشته شده:

"هزاران نفر برای باریدن باران دعا می‌کنند غافل از آنکه خداوند با کودکی است که چکمه‌هایش سوراخ است."

************************************

كدام غبار؟

كودكي كه تازه ديده باز مي كند

يك جوانه است

گونه هاي خوش ‌تر از شكوفه‌اش

چلچراغ تابناك خانه است

خنده‌اش بهارپر ترانه است

چون ميان گاهواره ناز مي‌كند

اي نسيم رهگذر، به ما بگو

اين جوانه هاي باغ زندگي

اين شكوفه‌هاي عشق

از سموم وحشي كدام شوره زار

رفته رفته خار مي ‌شوند؟

اين كبوتران برج دوستي

از غبار جادوي كدام كهكشان

گرگ‌هاي هار مي‌شوند؟

زنده ياد: فريدون مشيري

شعر

donyayebehtar — Fri, 25 Sep 2009 10:13:18 GMT

....

اگر برگردد، اگر پيدايش شود

به طرفش طوري خواهم رفت

كه انگار هيچ چيز نمي خواهم

يواش، يواش

با پاهاي رنجيده

و ديگر از لوس شدن ها و جست و خيزها خبري نخواهد بود.

***************************

هيچ چيز دو بار اتفاق نمي افتد

....

هيچ روزي تكرار نمي شود

دو شب شبيه هم نيست

دو بوسه يكي نيستند

نگاه قبلي مثل نگاه بعدي نيست

ديروز وقتي كسي در حضور من

اسم تو را گفت

طوري شدم كه انگار گل رزي از پنجره باز به اتاق افتاده باشد.

منبع: مجموعه شعر " آدم‌ها روي پل" ويسواوا شيمبورسكا، برنده نوبل ادبي 1996، نشر مر‌كز

واگویه

donyayebehtar — Tue, 22 Sep 2009 09:06:18 GMT

وقتی آدم به موفقیتی دست پیدا می کنه انگار تو یه چاه تهی سقوط می کنه ! نمی دونم این حس از خاصیت موفقیته یا از خصلت آدمیزاد .

donyayebehtar — Mon, 21 Sep 2009 10:59:18 GMT

آغاز سال تحصیلی جدید مبارك!

بشنوید از زبان یک پدر آمریکایی من باب درس و دانشگاه*:

" اگر به عنوان یک پدر مطمئن بودم که برنامه آموزشی مدارس و دانشگاه ها به درد کاری می خورند، صرف ۸۰ هزار دلار هزینه، آن قدر ها هم مایه دلسردی من نمی شد. ولی بدبختانه این برنامه ها به هیچ دردی نمی خورند. موقعی که خود من به دانشگاه می رفتم گاهی اوقات از کلاس در می رفتم تا به سینما بروم ولی امروز سینماها خودشان شده اند یه پا کلاس درس! کلاس های کسب تجربه های شگفت انگیز. در سینماها می توان دروس چالش برانگیزی چون تاریخ فحاشی در غرب، فلسفه سر دیگران شیره مالیدن، روش پیشرفته فروش قطعات یدکی ماشین چمن زنی به ساکنان صحرای آفریقا و امثالهم را یاد گرفت. ابدا حیرت نکنید اگر دانشجویی در روز فارغ التحصیلی خود بگوید" دانشگاه واقعا خوش گذشت" ولی این روزها براي هر کاری یک نرم افراز کامپیوتری هست و لازم نیست آدم درس بخونه! بله نرم افزارهای کامپیوتری جای مغز آدم ها را گرفته اند و تنها مدركي که می شود به دانشجویان داد، گواهینامه دوره مقدماتی سواد آموزی است!

دلم نمی خواد غرغرو و امل به نظر برسم، ولی تصور می کنم وقتی ۸۰ هزار دلار شهریه می دهم، فرزندم دستکم باید ظرف ۴ سال دانشگاه زبان مادری اش را به اندازه معقول ياد بگيرد، نمي توانم تحمل كنم كه نمره انگليسي فرزندم در دانشگاه، كمتر از نمره يك دانش آموز دوره ابتدايي باشد. شايد اين هم از عوارض پيري است ولي تصور مي كنم كه دانشجويان بايد زبان مادري شان را يلد باشند و بدون تسلط به زبان مادري، در هيچ رشته اي نمي شود موفق شد. كار دانشجوها اين شده كه وقتي قرار است براي گذراندن يك واحد درسي، كتاب بخوانند آن را حذف مي كنند و دنبال واحدهايي مي گردند كه به آنها اجازه مي دهد روزي 18 ساعت بخوابند، ظرف 10 روز پولدار شوند و حداكثر استفاده اي كه از مغزشان مي كنند، حفظ كردن تعطيلات رسمي باشد!

* منبع: بريده يك صفحه روزنامه / مجله لا به لاي كتابچه ها و دفتر يادداشت‌هام!

donyayebehtar — Sun, 20 Sep 2009 11:31:18 GMT

خب خدارو شكر كه سرمان خلوت شد و آمديم سر وقت اين وبلاگي كه ولش كرده بوديم به امان خدا و البته بازديدكنندگان! و کم مونده بود این بلاگفا دق بده مارو!!!! از بس که دچار اختلال بود.

ما و ميادين مغناطيسي

كارت شتاب بانك تجارت رو ميندازم تو يكي از اين دستگاه هاي خود پرداز؛ error ميده : The card is invalid . شايد دستگاه خراب باشه ولي مشتري هاي ديگه پولاشون و ميگيرن و ميرن. چند روز بعد تو مسير كارت رو با چند تا دستگاه ديگه امتحان مي كنم و مشكل همونه كه هست. ميرم نزديكترين شعبه بانك تجارت و كاشف به عمل مياد كه " كارت مورد نظر سوخته مي باشد" علت رو جويا ميشم و متصدي بانك ميگه حتمن كنار موبايلي چيزي بوده كه مدار الكترونيكي داره . (بله كارت مربوطه تو كيفم كنار گوشي بوده و ...) واي بر من اگه اون يكي، دوتا كارت ديگه كه هميشه خدا ته كيفم ولو هستن سوخته باشن!!! فكر مي كنم يه چند ماهي بايد بدوم تا تعويضشون كنم.

مي پرسم: مي تونم از حسابم پول برداشت كنم؟ جواب : از اينجا نه، بايد برين شعبه اي كه حساب دارين. روز بعد ميرم شعبه مربوطه و شرح ما وقع؛ متصدي بانك: بايد 2500 تومن بريزين به حساب بانك( كارمزد) فرم رو پركنين 10 روز بعد كارتتون آماده س. مي خوام از حسابم پوب برداشت كنم. ميگه: نميشه حسابتون مسدوده. وقتي كارت مي سوزه حساب اتوماتيك مسدود ميشه تا جلوي سوء استفاده گرفته بشه. تعجب مي كنم! آخه چه جوري سوء استفاده ميشه؟ كارت كه سوخته، دفترچه كه ندارم. با يه شماره حساب چه جوري ميشه سوء استفاده كرد!!!

يه خانمي ( از مشتري ها) تو بانك ميگه ببين خانم نه كارتت كنار موبايل بوده نه چيزي اينا كارتهارو طوري درست كردن كه هر چند وقت يك بار بسوزن و شما بيايي اينجا و يه كارمزدي بدي و يه چند وقت بيشتر پولت تو حساب بمونه و سودشو ببرن!! منم براي اينكه صحبتش بي جواب نمونه در حالي كه به حالت تاييد سرم و تكون ميدم ميگم حتي اگه اينطوري كه ميگن نباشه بايد تو اينهمه تبليغاتي كه براي استفاده از عابر بانك ها ميشه اطلاع رساني بكنن و بگن كه ما چي كار كنيم تا كارتمون به اصطلاح نسوزه. اونم متقابلن سرش و تكون ميده و تاييد ميكنه.

يادم نيست كجا خوندم يا تو كدوم برنامه تلويزيوني شنيدم وسايلي كه ميدان مغناطيسي دارن مثل مونيتورهاي Lcd ، تلويزيونهاي صفحه تخت كه فاقد لامپ تصوير هستن مخصوصن از نوع پلاسمايي، مايكرو ويو و مايكرو فرها حتي در حالت stand by امواجي از خودشون ساطع ميكنن كه براي سلامتي ضرر داره و توصيه شده كه در حالت خواب حتمن اين دستگاه ها كاملن خاموش باشن. گوشي هاي موبايل هم موقع خواب نزديك سر نباشن چون روي كاركرد مغز تاثير مي ذارن و در بلند مدت باعث ايجاد تومور ميشن.

donyayebehtar — Sat, 05 Sep 2009 10:38:18 GMT

اينجا همه چيز خوب است!!!*

چندي پيش يكي از دوستانم كه از نه سال پيش مقيم سوئد شده است براي ديدار خانواده آمده بود ايران و يك روز هم مهمان من بود. تصور كنيد عزيزي را پس از مدتها دوري( آخرين باري كه ديدمش 5سال پيش بود) دوباره ببينيد، چقدر ذوق زده و سر حال هستيد كه او ميآيد و شما را از كش و قوس لحظه‌هاي بي تابي نجات مي‌دهد و ديدارها تازه ‌مي‌شود! بعد از كلي احوال پرسي و اينكه تو چه مي‌كني و من چه مي‌كنم و اوضاع،احوال چطور است صحبت به مسائل جدي‌تر كشيده شد و او گفت: "تو همان نه سال پيش كه من رفتم بايد با من همراه مي‌شدي و اينكه اينجا جاي ماندن نيست و فاصله ايران تا كشورهاي پيشرفته از قديم زياد بوده و زيادتر هم خواهد شد" و من گفتم كه نمي‌توانم خوشبختي اجتماعي‌ام را سر سفره مردمي ديگر و سرزميني كه متعلق به من نيست جستجو كنم و به قول دكتر اسلامي ندوشن از "هرجا وطني" بودن خوشم نمي آيد اوگفت كه" واي تو چقدر سنتي و ناسيوناليست هستي و انقدر ژست وطن‌پرستانه نگير!" فكر كردم راست مي‌گويد شايد اگر قبل از انقلاب بود خيلي زود گول توده‌ايها و ناسيواليست‌هاي تندرو را مي‌خوردم و به جرگه آنها مي‌پيوستم! بعد گفت كه" آنجا فضاي اختناق نيست و تو هرچه خواستي در مطبوعات مي‌نويسي و لازم نيست فقط تو وبلاگ بنويسي و اينكه آنجا زنان چه شاغل و چه خانه‌دار بيمه هستند و پيدا كردن شغل براي زنان آسانتر چون نا‌برابري زن و مرد آنجا مفهوم خود را از دست داده و عدالت حاكم است و اينكه من اگر آنجا باشم راحت كار پيدا مي‌كنم چون اگر كسي زبان انگليسي خوب بداند همه چيز حل است و آنها به نيروهاي اينچنيني خيلي بها مي‌دهند و بعد هم كمي سرم غر زد كه تو اگر زودتر آنجا مي‌امدي الان براي خودت آدم حسابي شده بودي و من فكر كردم كه فاصله زماني و مكاني كار خود را كرده و من و او كلي تعريفمان از زندگي تغيير كرده و چقدر نگاهمان متفاوت شده! مخصوصا وقتي گفتم كه نمي‌خواهم پسرم دو تباره بشود (ايراني سوئدي يا هر كشور ديگر) حسابي خنده‌اش گرفت و گفت واقعا در سنتي بودنت ديگر هيچ شكي ندارم و اينكه مرزهاي جغرافيايي،فيزيكي دارد از بين مي‌رود و دنيا به سمت دهكده جهاني شدن پيش مي‌رود و دير يا زود پسرم خود به اين نتيجه خواهد رسيد كه بايد برود. باز به شوخي به او گفتم كه نمي‌خواهم در مملكتي زندگي كنم كه سالي به دوازده ماه حسرت آفتاب را داشته باشم و اينكه در جايي خوانده بودم " اگر كسي هر روز طلوع و غروب خورشيد را نظاره كند هيچوقت افسرده نمي‌شود"و اينكه در طبيعت آسمان را بيش از همه دوست دارم چون به آدم وسعت ديد مي‌دهد و آسمان قطبي برايم دق آور است. و او هم كلي خنديد و گفت "هيچ عوض نشدي ! همانطور احساساتي و شاعر پيشه‌اي !"( منهم تعجب كردم كه در عمرم تا بحال يك خط شعر هم نگفته‌ام) همين حرفها باعث شد يادي بكنيم از خاطرات دوران دانشجويي و به قول او ديوانه بازي‌هاي من. بهار كه مي‌شد از حياط دانشكده يكي دو شاخه گل مي‌چيدم، مي‌اوردم سر كلاس بچه‌ها مي‌پرسيدند اين كارها يعني چه ؟جواب مي‌دادم :مي‌خواهم حضور بهار را هر لحظه در كنارم احساس كنم و آنها مي‌خنديدند كه ادبيات انگليسي خواندن پاك عقل از سرت پرانده ! و با آهي اين خاطره را مشايعت كرديم.

بعد كمي مناظرات سياسي داشتيم و او متاسف بود كه ايران در خاورميانه قلدري مي‌كند و به حماس و تروريستها كمك مالي و نظامي مي‌كند كه البته پيشنهاد دادم مسير صحبت را تغيير دهيم چون در ايران به اندازه كافي گوشمان از اين حرفها پر است. و او گفت كه آنجا مردم ايران را به جهت در آمدهاي نفتي مردمي ثروتمند مي‌دانند و دوست منهم آبرو داري مي‌كند و مي‌گويد بله بله ما مردمي در رفاه هستيم و در دلش غصه مي‌خورد كه 70درصد مردم با سختي زندگي مي‌كنند.و يك نكته ديگر گفت كه آنجا هر كتابي بخواهد هست و اينكه در ايران فقط سليقه مترجمان است كه نوع كتابهاي موجود را تعيين مي‌كند و وقتي خارج از ايران باشي تازه با دنياي اصلي علم و ادبيات و هنر آشنا مي‌شوي و مي‌بيني چقدر متفكر و نويسنده هستند كه كسي اسمشان را هم در ايران نمي‌داند!

آن وسط ها صحبت از شلوغي تهران و افزايش جمعيت شد و دوستم گفت كه آنجا رشد جمعيت منفي است( ميزان مرگ و مير از تولد بيشتر است) و آنها از دو فرزند و بيشتر استقبال مي‌كنند و نظر مرا در مورد داشتن دو بچه جويا شد و منهم گفتم در شرايط فعلي دنيا كه براي خود ما چشم انداز روشني وجود ندارد و هر لحظه دلمان ميلرزد كه كجا جنگ خواهد شد؟داشتن يك بچه كاملا كافي و دو بچه يا بيشتر كاملا اشتباه است. و او مخالفت كرد كه تك فرزندها بالاخره تا ابد تك باقي مي‌مانند و افسرده مي‌شوند نظر من هم اينبود كه بشر امروز به اندازه كافي از نظر روحي تنهاست و حضور فيزيكي افراد ديگر دردي از او دوا نمي‌كند حالا چه در يك خانواده پر جمعيت باشد يا كم جمعيت.

موقع رفتن كه شد باز گوشزد كرد كه فكرهايت را بكن هنوز دير نشده! يك نسخه از كپي مدارك مرا هم به اصرار گرفت تا به قول خودش يك كارهايي بكند (چون شوهرش در آنجا مشاور حقوقي است). بعد از رفتنش حسابي تو فكر بودم كه آنجا نه تنها سطح زندگي بالاست بلكه سطح"اميد به زندگي" بالاتر چون در همان چند ساعت كلي اميد بهم تزريق كرد و اعتماد به نفس به خوردم داد. به خودم گفتم خدا كند هميشه تصميمي بگيريم كه از گرفتنش هيچوقت پشيمان نشويم چون معتقدم بدترين حس روي زمين حس افسوس و پشيماني است از تصميمي كه گرفتيم و نمي‌بايد مي‌گرفتيم و آنچه مي‌بايست انجام مي‌داديم و نداديم! بعد هم ذهنم پر شد از حرفهايي كه باهم زديم :عدالت،بيمه،آدم حسابي،دير،زود،مطبوعات،آسمان قطبي،روزهاي ابري،كتاب،درآمدهاي نفتي و سعي كردم به خودم تلقين كنم كه اينجا همه چیز بر وفق مراد است ! اینجا همه چيز خوب است! همه چيز خوب است! ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جسارتن این پست هم تکراری بود !! ( ولی دوسش دارم! )

donyayebehtar — Thu, 03 Sep 2009 07:19:30 GMT

پراكنده هاي تابستاني

۱. براي پيدا كردن يكي از واگويه هايي كه پارسال، يا سال قبلش نوشته بودم سري زدم به آرشيو دو سال قبل و متوجه شدم چقدر لحن مطالبم تغيير كرده! چقدر با نشاط تر بودم! احساس پير شده‌گي بهم دست داد! شايد بشه به جاي بيت: "بنشين لب جوي و گذر عمر ببين" از ورژن جديده :

" بخوان آرشيو وبلاگ و گذر عمر ببين" استفاده كرد.

۲. من شايد سر جمع 5 دقيقه هم از سريال " افسانه جومونگ" رو نديده باشم. 3 دقيقه از اين 5 دقيقه نمايي بود كه گويا همسر اول جومونگ پيدا شده و همسر دوم نگرانه كه اين از كجا سرو كلش پيدا شد!! آخه كم تو سريالهاي تلويزيون ( سريالهاي ماه رمضانهاي قبلي و حضرت يوسف و...) دو همسري تبليغ ميشد كه حالا سريالهاي درجه 3 كره اي هم به اونا اضافه شدن! ظاهرن تمام مشكلات خانوادگي در ازدواج و سپس ازدواج دوم مردان خلاصه ميشه.

۳. وزراي زن كابينه هم به مجلس معرفي شدن. يكي از يكي متحجر تر و عقب مونده تر. چه بسا زن متحجر براي منافع زنان از مرد متحجر خطرناك تر باشه. احقاق حقوق زنان نردباني بود كه فعالان حقوق زنان ساختن و زنان متحجر از اون بالا رفتن.

و ۴. خانوم گوگوش داره مي خونه:

تو اون كوه بلندي، كه سر تا پا غروره كشيده سر به خورشيد، غريب و بي عبوره